اگر یار یار من باشد

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد       نه آنکه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم                که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال               رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

همای گو مفگن سایه شرف هرگز             در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

بیان شوق چه حاجت که حال آتش دل       توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوای کوی تو از سر نمی رود آری              غریب را دل سرگشته با وطن باشد

به سان سوسن اگر ده زبان شود حافظ    چو غنچه پیش تو اش مهر بر دهان باشد

سوخته دل

نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

             بختم ار یار شود رختم از اینجا ببرد

کو حریفی کش سرمست که پیش کرمش

           عاشقان سوخته دل نام تمنّا ببرد

باغبانا ز خزان بی خبرت می بینم

        آه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد

رهزن دهر نخفته است مشو ایمن از او

                   اگر امروز نبرده ست که فردا ببرد

در خیال این همه لعبت به هوس می بازم

                     بو که صاحب نظری نام تماشا ببرد

علم و فضلی که به چل سال دلم جمع آورد

                   ترسم آن نرگس ترکانه به یغما ببرد

سِحر با معجزه پهلو نزند دل خوش دار

                  سامری کیست که دست از ید بیضا ببرد

جام مینایی می سدّ ره تنگدلی است

                    منه از دست که سیل غمت از جا ببرد

راه عاشق ارچه کمینگاه کمانداران است

                   هر که دانسته رود صرفه ز اعدا ببرد

حافظ ار جان طلبد غمزه مستانه یار

                   خانه از غیر بپردازد و بهل تا ببرد